Θεόδωρος Γρηγοριάδης ποιήματα

2010-04-27T13:03:00.000-07:00

Λ ογοδοσμένοι

1977

" Var en saerdeles lisglad mand "

Ιψεν , Βρικόλακες

Διακριτικές άχνες

και συννεφιές

με χωρίζουν από το πεζοδρόμιο

τα αχνιστά τζάμια

του πατσατζίδικου

και την βιασύνη των άλλων

η δική σου χωρίστρα

είναι ο μόνος δρόμος

«I know of no other commitments

save a virginal faith in myself»

Briusοv

«τώρα που πιάσανε τα κρύα

παράτησα τα δασάκια

πουλάω προφυλακτικά

σε καλαθάκι μέσα

στα σινεμά ή στα υπόστεγα»

είπε η ορφανή

Τι λύπη για σένα σαν

στέκεσαι στα πρακτορεία

υπεραστικών λεωφορείων

με γεύσεις εμετού από πρωινά

ροφήματα και βουτήματα

ειδικά στο πρακτορείο Ευρυτανίας

ή Κομοτηνής

σαν περιφέρεσαι

μου αδειάζεις τα μάτια

μου στερείς τα τοπία

η κούλα παντρεύτηκε τον περασμένο χρόνο

έτσι έμεινε μόνος ο γιώργος

ο γιώργος είναι αδελφός της ελένης

και ήθελε την κούλα

όταν αυτή τό’σκασε με έναν φορτηγατζή

την κυνήγησε μέχρι την πρέβεζα

απόμεινε μια σημείωση, σ’ άφησα έλεγε

έπασχα από ανίατη

ο γιώργος θα κάνει ωτοστόπ

ήδη η κούλα γεννάει στις πλατφόρμες

και παρασύρεται από τα οχήματα

είχε δίκιο η ελένη που παντρεύτηκε

τον περασμένο χρόνο.

για δες στο τραπέζι όπου πίνει

η Αλέκα Τ.

η αφανής γκόμενα

πόσο συγκλίνει το δάπεδο

και προβάλλει ο λόχος του

στρατοπέδου Καρατάσου

του στρατόπεδου Νταλίπη

και εισβάλλουν τα υψωμένα

κανόνια του Μεγάλου Πεύκου.

αμάν αυτά τα ντέρτια

αυτά τα κουνήματα

Ρόζα Εσκενάζυ

Roxy Music

καταχωρήθηκαν στο κομπιούτερ Νοέμβριο 1993

νέα καταχώρηση 1999

Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Σύντομα ποιήματα

1. χάλι γκάλι

σας παρακαλώ μου

μαθαίνετε αυτά τα βήματα;

Είμαι ξένος στην πόλη σας

2. της αμαρτωλής

αγρυπνία και ατέλειωτη

νηστεία

η αγάπη σου

συγχώρα με

-δι’ απλής μετανοίας-

σε απάτησα.

3. τηλέρωτας

εγώ εδώ

εσύ εκεί

4. σχέδιο για μια αγάπη

και αναχώρηση

υγρασία-λιτανεία της

βροχής

5. του αποχαιρετισμού

μου υπόσχεσαι

τουλάχιστον

μια βραδιά χωρίς

μεθύσι και προφυλακτικά;

6. το πορτοκαλί το χρώμα

του ουρανού απόψε

πόρτα πρωκτός

πειραιάς πέρασμα

πέραμα

7. αγάπησε τα μάτια σου

όσο κάθε τι στον κόσμο

Δ.Τ

Γ.Λ (132 σειρά)

Σ.Π (δίδυμοι)

Γ.Τ (Σαμοθράκη)

Γράφτηκαν 1979

Ποιήματα 1978-1988

2009-05-01T04:53:00.000-07:00

Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Ποιήματα

1978-1988

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΩΤΗ

Αφού σε αναζήτησα

με μάτια, χέρια και στόμα

στον απέραντο κάμπο

ξαπόστασα κάτω από

την ψηλή λεύκα. Το απόγευμα

αντάμα με τον ήλιο

και τα τριζόνια

θα εκτελούμε υπαίθρια

τις φυσικές μας ανάγκες.

Η πομπή της αγροτικής

ράτσας, στα στοιχειωμένα

καφενεία, πίκρες ατέλειωτες.

Ενόσω το λιοπύρι διαρκεί

χάνεται η μνήμη

στα κύματα. Στα στάχυα,

αισθήματα ξεροκαμμένα

καθώς απέτυχε

η λιτανεία της αγάπης.

Δεν αντήχησε στη νύχτα

η κραυγή που ζώα και πτηνά

την άκουγαν,

καλοκαίρι αγάπησα τα φίδια

και δηλητηρίασα

τη βρύση όπου πίνανε νερό.

Βουλιάζοντας

και πάλι στο μονοπάτι

που οι άλλοι αρνήθηκαν

μετανιώνω για την ανούσια

εκδρομή που μας την χάλασε

ο καιρός και το ανοιχτήρι

για τις κονσέρβες που ξεχάσαμε.

«Δυο πράσινα μάτια με μπλε...»

ομοιοκαταληξίες με έχουνε κάνει

τρελό,

μίσησα την τραγουδίστρια

και την κιθάρα που καντάδα

έκανε ο μπαμπάς μου, τότε,

όταν ήμουν ακόμη η μητέρα σου,

παιδί μου.

Ενόσω χορεύει αυτός ο αλήτης

θα ειδοποιήσει την αστυνομία

ο άλλος.

Μου’ έσπασε τα γυαλιά, ο παλι-

άνθρωπος

και φάνηκαν τα μάτια μου

συνθετικά.

Ενόσω χορεύει,

τηλεφώνησε τις αρχές

να μας προστατέψουν

από τον έρωτα.

Περιμένω μήπως φανείς

για να βγούμε έξω

αγάπη μου,

να πάμε μια βόλτα

με το καροτσάκι

τον έρωτά μας,

κι εκεί στην παραλία

να τον πνίξουμε.

Τ' απογεύματα επίσης

κλαίμε μαζί με τις χήρες\ ανύπαντρες\ γιαγιές\ λεχώνες

κλαίμε στα κατώφλια

στις πόρτες, στους πυργίσκους,

εδώ και μήνα

μνημονεύουμε

το όνομά σου

και καταριόμαστε

το δέρας,

Ιάσονα.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

στα πλήθη περιφέρομαι

και ενώ πέφτω

σε ασκήμια,

τι ωραία

που τότε

επί της Εγνατίας

θα μπορούσες να μιλούσες γιουγκοσλάβικα

ή ν’ αγόραζες πουκάμισο

από τον Κλαουδάτο

αγάπη φθηνή.

(1978, ως Θ. Κάλασας, πρώτη δημόσια δημοσίευση στο περιοδικό της ΧΑΝ Καλαμαριάς «Παράρτημα)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ «ΤΗΣ ΑΔΙΚΟΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗΣ»

Τίποτε δεν σέρνει το βράδυ μου

παρά ένα πόθο, έναν ανημέρευτο δρόμο

και μια στιγμή έρωτα...

ούτε ήταν τα χείλη μου η τιμωρία

στη θυσία του υμένα που τον φύλαγαν

άδοξα εικόνες της -μάνας- μου-προίκα

και το σπέρμα του πατέρα για τις

άγνωστες επεκτάσεις.

Εγώ δεν γεννήθηκα για τα βράδια μου.

Ρεφρέν

Εγώ δεν γεννήθηκα για τα βράδια μου η τα

απογεύματα, τις στείρες νύχτες που

ευλόγησε η φαμίλια σου,

εγώ δεν γεννήθηκα για τα ποιήματα,

τα βράδια μου ήτανε η σαπίλα του βέβηλου

του θρήσκου ό,τι απόμεινε, το ξόρκι, τα

σκουληκιασμένα κουφέτα, τα λόγια της

φλυτζανούς...

μήπως γνώρισα την πλήξη των γειτόνων

μήπως μ’ έβγαλαν σ’ ένα ταξίδι πιο δίπλα

και άπρακτα ομολόγησα γιατί ο πόθος τους

ήτανε πέτρες και φτυσίματα η ηδονή τους

θέλω να κάνω ένα παιδί μαζί τους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν είναι παρά το τέρμα μου εδώ

εσύ να διχάζεσαι κι εγώ να μονάζω στην πύλη με στολές

ομοιόμορφων χιτώνων αποχρώσεων χαμαιλέοντα της επαρχίας

της καλύβης και με μηχανάκια να βουλιάζουν στην ακρογιαλιά

μαζί με το καρς που μηρυκάζουν βόδια των πόλεων

σαν τέλειωνε το παιγνίδι μάζευε τις πετσέτες και αποχωρούσε

λέγοντας πάλι καλά που δουλεύω για να ζήσω, πρωί δουλειά,

μετά οι γύρες, κάπου-κάπου απεργώ, βαριέμαι να αλλάξω ζωή

να τη διχάσω που αν ανοίξω

το γράμμα της-διαβάζεται δήθεν

προέρχεται με λαϊκό έρεισμα ότι πονάει για τους χαμούς

τις μεταπραγές, τους παραδασμούς των συνόρων

γιατί πέρασε και απώθησε

τα απόθεσε λέγοντας

δεν έχω σπίτι μάνα εδάφη γραβάτα περούκα ούτε καλύβα

ούτε υπηρέτησα σωστά στα σύνορα ούτε όταν καίγατε τα

προϊόντα και όταν εισέβαλαν αν και ήξερα

σε παράτησα άπροικη χαμηλώνω το βλέμμα

αποθέτω για τον πατέρα αντιγράφω την κατάκτησή του

επινοώ την αντίδραση την προφορά διαστρεβλώνυμμι

Καταθέτω την σοδειά μου και την στολή κυρίως το στόρι μου

όφελος, όφελος γραφιάδων

φονιάδων

στο εξής θα δουλεύω για να ζήσω

πάλι καλά να βρω κάποια δουλειά.

(συλλογή AGRICULTURA DAIMONIKIA)

ΤΡΙΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

ΔΙΑΛΥΣΗ

Σκορπιστήκαμε, όμως πότε υπήρξαμε παρά σκιές

ανάμεσα σε θάμνους, σώματα ακουμπισμένα στους τοίχους,

στις κολώνες, μισοσκότεινες θλίψεις τα πρώην οράματα,

άραγε υπήρξε ο ψηλός του παραδείσου

εκείνο το φέρετρο κουβάλαγε τη μικρή αγαπημένη

ή το άλλοθι.

Στα χρόνια που σχεδίαζα την φυγή τους παίζανε

σαν παιδιά, μεγάλωναν στο πέρασμά της

γινόταν στρατιώτες που λιποτακτούσαν για χάρη της.

Κοίτα μην χαθείς, σε ικετεύω, πέρνα στις εννιά

πέρνα στις δέκα, του χρόνου, στα χρόνια,

κοίτα μην χαθείς λυρικά και ανεπίσημα

πέρνα στις επτά, πέρνα απόψε, όμως κοίτα

μην χαθείς, όπως τότε, όπως όλοι.

...η απουσία τους γινόταν έξαψη...οι φίλοι είχανε χαθεί

στην πολιορκία...στα κάστρα και στα καφενεία.. .ένα μηχα

νάκι

κουβάλαγε το καμάρι του γένους σε βρώμικη παραλία...την

ανάμνηση δεν άντεχε...άνοιγε σε ταχύτητα...κέρδιζε

σε απόσταση

...πάει καιρός που απολύθηκαν ακόμη και τα φαντάσματα...

Κάθε φοράς που αγαπάς δεν είναι

ένα ποίημα.

Όταν έγραφε ένα ποίημα έθαβε

μιαν αγάπη.

...εν τω μεταξύ πέρασα προχθές όπως σου έλεγα από τα ίδια

μέρη. Η ιδέα της παλινδρόμησης μου χάλαγε τα κέφια.

Στα τραπεζάκια

ήτανε άλλοι, όμως οι δρόμοι μυρίζανε ακόμη εσένα και εποχή.

Σταμάτησα στο στέκι μα προχώρησα...

Πάει καιρός που χάθηκε μετά τις εννιά.

Το τελευταίο σημείωμα τ’ αρπάξανε κάτι παιδιά

από την πόρτα

γελούσανε με τα ορθογραφικά λάθη.

(για την μικρή χαμένη Χριστίνα-Ιούλιος ΄79)

ΠΟΡΕΙΑ

Ένα ατέλειωτο ποτάμι

μια τάχα λίμνη

πηγαίνουμε προς τον Βορρά

πες μου σαν φθάσουμε

σε κάποια πεδιάδα.

Είχα να δω καιρό ανθρώπους

τα πράσινα μου λείψανε εφέτος

την άνοιξη πεθύμησα

δίπλα

όμως δεν μιλάς

δεν επεξηγείς

τα τοπία, τα φαινόμενα.

Αν εκείνη η στροφή

λέγεται θλίψη

δεν έχω σχέση εγώ με

κακοτοπιές

θα κρατούσα το χέρι σου

αν υπήρχε

αν υπήρχε στο κάθισμα

θέση σαραντατρία

κενά καθίσματα

καφέ βουνά

περιφερόμενη επέτειος.

Αν πάλι φτάσαμε στο σπίτι

που μας έταξαν

μίλησε

το έπλασα ατέλειωτο

με χέρι κουρασμένο

απ’ τη δουλειά

και την θητεία.

Έτσι φεύγω από χωριά

ανύπαρκτα, χαιρετίσματα,

χαμένους συγγενείς

σε ποια θάλασσα με βγάζει

αυτό το ρεύμα,

αυτή η γραμμή

μας πάει σε άλλα σύρματα

για άλλες επισκέψεις.

ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΛΕΧΘΗΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

ΠΗΡΑ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΤΑ ΠΩ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΤΑ

ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ ΚΟΥΛΑ Σ...

Το σπίτι μας το βάφαμε ώχρα, στα τζάμια

δαντέλες, παράξενα ήταν τα βράδια

αράχνες και μουσική, χειμώνες δίχως

έλεος, ηλεκτρικό και άνδρες.

Δώδεκα μέρες χτυπάμε τις πόρτες

και σβήνουνε τα χαμόγελα

δεν είμαστε ζητιάνοι εμείς ούτε πλασιέ

είμαστε σαν περιπατόντες επί κυμάτων

μέρες πολλές.

Τόσα καλύβια κάναμε μπετόν, βάλαμε

κεραμίδια, σκούρεψαν οι καμινάδες

μάθαμε στην μπύρα, η προφορά μας

είναι ακόμη βαριά σαν την καρδιά μας.

Χρόνια

χτυπάμε τα σίδερα

και σβήνουνε οι μέρες

δεν είμαστε ανέραστοι εμείς ούτε φτωχοί,

είμαστε αναζητούμενοι σαν εκφωνήσεις

από το ραδιόφωνο.

DRAMATICO

δεν μου αφιέρωσες ποτέ ένα τραγούδι

δεν σχεδίασες ποτέ το πρόσωπό μου

όταν ίδρωνες κυρίως, την φωνή μου

όταν έσπαζε στην απόγνωση

μόνον σφούγγιζες τα απόνερα και

λυπόσουν για τις κατάρες συγγενών

όταν με λιθοβολούσαν ήσουνα μέσα

στο πλήθος και ρωτούσες για μένα

πώς τάχα βρέθηκα, ποιοι με καταδώσανε

δεν μου αφιέρωσες ούτε μια πέτρα.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΩΤΗ γράφτηκε στην Ξάνθη 1985-6

ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΕΥΤΕΡΗ δημοσιεύτηκαν στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (Καλαμαριάς)1979\1980

ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΤΗ δημοσιεύτηκε ΚΑΒΑΛΙΩΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

(Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας 1983)

Περάστηκαν στην ηλεκτρονική μνήμη τον Φεβρουάριο 1999.

ποιήματα - συλλογή δεύτερη

2009-02-17T14:13:00.000-08:00

Ταξίδια σε πόλεις και χωριά
του Έβρου και της Θράκης

του Θεόδωρου Γρηγοριάδη

Ξάνθη 1986

Αναχώρηση καθυστερημένης ταχείας:

«Παρακαλούνται οι επιβάτες που θα πλήττουν την ώρα της αναμονής να περάσουν απέναντι στο πάρκο και στα ουρητήρια».

DISCO MIRROR

Στη ζάλη του μεθυσιού
και στου θαλάμου την οσμή
μην αντισταθείς, στην πίστα
μιας ντίσκο που σε πατάνε
και σόλο δεν σ’αφήνουν
να χορέψεις, άδοξε φρουρέ
των συνόρων

ούτε μια χούφτα πίστα
δεν σ’αξίωσαν να υπερασπιστείς
(οι χωριάτες).

Η ταβέρνα των κοριτσιών

Δεν είναι μέρος αυτό
ούτε η τσίκνα της μπριζόλας
ούτε το πουκάμισο που θα μυρίζει
μέρες.

Είναι η γεύση της χαμένης
ζωής μας, κάπου στριμωγμένοι
ανάμεσα σε ΤΙΡ νταλίκες
ανυπεράσπιστοι σαν μειονότητες
φυλετικές, σαν το μελό της
Κυριακής, να τι είναι, Τάτη,
μία εκ των κοριτσιών, να και
τι υπήρξε φολκλόρ στη θητεία μας.

Άντε πιάσε άλλο ένα πενηνταράκι.

Η ταβέρνα των κοριτσιών που πουλούσανε υποσχέσεις

Βάζω κρασί. Βάζεις τα μάτια.
Βάζω μπριζόλα. Βάζεις τα χέρια.
Κερνάω εγώ. Βγάλε τα δάκτυλα.

ΧΕΛΙΔΟΝΑ

Και αυτές οι πλαγιές που τρέχουν
μέσα στη Βουλγαρία
και αυτές δεν είναι για μας.

Αυτό το πανκ αγόρι που σπρώχνει
ένα καρότσι με χορτάρια, δεν είναι
εικών ηθογραφίας.

Αυτό το κοπάδι που περνάει πάνω
από το πικ-νικ και διαλύει
τις σαλάτες, τα αυγά και τις
αφίσες του Χόλυγουντ που είχα
να σου δείξω:

Το ίδιο κοπάδι προβάτων, δες ποια
το καλεί, δες την ξανθιά την γκόμενα
αυτήν που περιμένει την αναχώρησή μας
μήπως και μαζί μας την πάρουμε.

ΒΑΛΤΟΣ

Στο πανηγύρι του χωριού απόψε θα κατέβω
να δω τις μαυροφόρετες γυναίκες να χορεύουν
με φούστα, μπλούζα και ταγιέρ
αργά-να μη σαλεύουν.

Οι άντρες σας πού είναι;

Εκείνοι γυροφέρνουνε στη βόλτα και στο μπαρ τις ξωτικές τις καλλονές,
αυτές θα προτιμήσουν και
ώ του θαύματος, τα’ Αγίου Κωνσταντίνου
εκείνη, ψηλή, λεπτή, μ’ασήκωτο τακούνι
θα πιάσει το μικρόφωνο
στην μπουζουκοταβέρνα
βουνό τα πιάτα, λόφοι τα ποτήρια
πεδιάδες τα στήθη σου,
οκτώ χιλιόμετρα για να’ρθω.

(....κρατάς τη μια κολώνα με το χέρι, με το άλλο κάνεις κυκλωτικές κινήσεις που υποδηλώνουν μια τάση για τσιφτετέλι, μια τάση που καταπνίγει το μεθύσι όπως κι η κούραση τις τόσες άλλες...)

ΔΙΚΑΙΑ

Εδώ τελειώνουν τα τρένα
εδώ αρχίζουν τα Βαλκάνια, οι Ανατολές,
ξεμεσιάζεται εδώ ο Έβρος
και σαν κάνουν τζόκιγκ κάποια
παιδιά στο πρόχωμα,
χαιρετιούνται με τους απέναντι φαντάρους.

Κάποιοι διασχίζουν
το ποτάμι.
Είναι κροκόδειλοι των Βαλκανίων
ή μήπως είναι πρόσφυγες που δήθεν
έρχονται πολιτικά διωγμένοι,
ενώ ερωτική διάθεση τους σπρώχνει
προς εμάς;

ΟΡΕΣΤΙΑΣ

«Η πόλις διαθέτει:
Τετράγωνα σπίτια,
οικοδομικά τετράγωνα, στενόμακρους δρόμους,
στενά σύνορα, κρυφά περάσματα». *

Μου λες μια καλημέρα, μου κόβεις
τα δένδρα, μου κόβεις τη θέα,
ένα ποτό και κλείνει η πιάτσα.

Θα πιάσει ομίχλη, θα πιάσει
βάρος στη ψυχή μου, θα πιάσει
πάλι η αστυνομία κάποιους
λαθρέμπορους.

* από διαφημιστική μπροσούρα

ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ

Μένω ψηλά,
στον τέταρτο μένω
εκεί θα προσμένω το τέλος μου.
Βλέποντας μόνον το τρίτο κανάλι
TV Τουρκία.

Ζεκί Μουρέν, απ’τα παράλια,
ψηφιακά περιπλανιέται η εικόνα σου
στη Ρουμελία.

ΜΕΤΑΞΑΔΕΣ

Γύφτισσα τραβεστί σταματάει το τζιπ
με τα χρυσά της δόντια. Αυτό που ανεβαίνει
για ανεφοδιασμό στα σύνορα, στο φράγμα

ενώ ο κίνδυνος ελλοχεύει σε ένα στενό, σε μια
μαθήτρια, μια Βάσω, μια Μαρία που περιμένει
να κατέβει στην πόλη για χορό, αυτή που θα

ανατινάξει τα αναχώματα και τον χείμαρρο
θα θέσει σε ροή κάθε χειμώνα καθώς τα
μακριά μαλλιά της κινεί. Τέτοια κούκλα

δεν ξανάδε το ποτάμι, τέτοια χέρια δεν
αγγίξανε ποτέ οι ρατσιστές φαντάροι.

Αδριανούπολη

Στο πλακόστρωτο ανεβαίνοντας για το
ψηλό τζαμί, το μεγαλύτερο που λένε
στα Βαλκάνια, συνάντησα την
Μαργαρίτα Γιουρσενάρ να πίνει τσάι
φιλικά και να κερνάει ντόπιους.

Απούθε έρχεσαι; μου λέει.
Απ’ το ποτάμι πέρα. Εσείς;
Από τα «Έρημα Βουνά». Ψάχνω τα ίχνη του
ακόμη, τ’ Αδριανού κάτι συντρίμμια. Εσείς;

Ψάχνω τον Τάκη, Οθωμανό από την Ξάνθη
που σπούδαζε εδώ. Στο ραντεβού ασυνεπής.
Εσείς;

Αδριανούπολη

«Ώρα να φεύγουμε χωρίς ιαμβικούς»

Καφέ SEDIR. Τσάι με τακτ.
Και με επιδόσεις. Σας φέρνω Μάρλμπορο
από απέναντι. Και κάτι φιγούρες. Χορευτικές.

Είμαστε μόνοι, είμαστε ξένοι.
Σαν μετανάστες περαστικοί.
Κάτι που ανήσυχα επισημαίνει
και η ασφάλεια στα πάνω-κάτω.

Απόψε θα φύγουμε, γιατί δεν μας παίρνει.
Είμαστε άλλοι, είμαστε ξένοι.
Μας ψάχνουν περίεργα στα τελωνεία.
Θα βρούνε μονάχα καλλυντικά.
Και οι φαντάροι μας, φρουροί στα γιοφύρια
θε να ουρλιάζουν ανθελληνικά.

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ

Διπλή χαρά. Διπλή ζωή.
Δίπλα στο κάστρο μας προσπερνάς
για να υψώσεις την ελληνική.

Ο αέρας την παίρνει και την πετά
σε σοκάκια γύφτων. Σε σπίτια δίπλα
μικρών παιδιών που στις αυλές τους
χορεύουν μοντέρνα. Πρόβες θα κάνουν.

Διπλή ζωή. Διπλή χαρά.
Δίπλα στην κάμαρη, διπλά φονικά.
Αγάπες δύο, διπρόσωπη χώρα.

Υ.Γ. Το ποτάμι σαν κορμός και στιχουργός σχίζεται κι εδώ στα δύο Το ίδιο που διατρέχει αιώνες. Εδώ θα πνιγούν οι μαθήτριες. Προτού διαμελιστούν στο Αιγαίο, ο Έβρος διπλός θα γίνεται.

MIA ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΚΤΙΣΕ Ο Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Πού σε θυμάμαι; Πού σ’έχω δει;
Κάτω απ’το Φάρο. Στη Σαμοθράκη.
Που είναι νησί. Κι εκείνος ο Κάβειρος
στο Εμπορικό. Που είχες βρει
στη Σαλονίκη. Στο Ντράιβ -ιν.

Μοιάζεις φοιτήτρια. Μοιάζεις με ξένη.
Νομίζεις πως τρέχουν για να σε βρουν.
Κάποιοι σε κράξανε «μωρή ξεσκισμένη»
μπαίνεις στο μοτέλ ν’αναπαυθείς.

Η πόλη σου ανοίγει τις διαθέσεις
κι ο ρεσεψιονίστ καλό παιδί.
Λες για καφέ να τον καλέσεις
κι άντε να δούμε τι θε να βγει.

Πού τον θυμάσαι; Τον έχεις δει.
Είναι πνιγμένος κάπου στο Αιγαίο.
Ο φάρος δεν έφεξε μία βραδιά..

Τον λέγαν Αλέξανδρο. Σε λέγανε
Πόλυ. Κι Αλεξανδρούπολη λεν
τον καημό.

ΚΟΜΟΤΗΝΗ

( Η ποίηση δεν είναι γεωγραφία...)

...αλλά υγρασία. Στα πρέποντα με έμφαση.
Στην εκτόνωση
του πάρκου -της λίμνης-
και της δύσκολης ρυμοτομίας.
Τα φω μπιζού απ’ την Συρία,
«η πόλη μας είναι δύσκολη.
Έχει και φοιτητές. Έχει σουτζούκ-λουκούμ.
Έχει μουσείο. Ελληνικό».

Ποιος σου αμφισβήτησε την ιθαγένεια;
Στο σινεμά επισημαίνεις την προφορά.
Αγρία κοίταξες. Είμαστε τόσοι
κι άλλα τόσα για προσφορά.

Κοιτάζω στα τζάμια. Κοιτάς
τα τζαμιά. Ψάχνω μια ντίσκο.
Ανοίγει αργά. Πάμε μια βόλτα
στα σκοτεινά.

Στο Σουφλί είχε δώσει συναυλία μέχρι κι ο Μάνος Χατζιδάκις

Εγώ που κέντησα με μετάξι
για να προικίσω όποιον με τάξει
να με πάρει από εδώ
μη λερωθεί, μη λαδωθεί

σαν τρώτε πάνω του, μη στάξει
λάδι, αίμα ή σπέρμα ανδρικό

για’ κείνον που με άφησε
να πιστεύετε ότι το κέντησα
τον άπιστο τον δόκιμο.

(από υφαντό τραπεζομάνδηλο)

ΜΑΓΓΑΝΑ

Ο δάσκαλος:
Εδώ παιδιά μου στον κάμπο αυτό
ζήσανε οι πρόγονοί σας
και πιο εκεί, ά... πιο εκεί
Φωνή Κυρίου, «Φωνή της Αμερικής».

Ζούνε πιο εκεί στο δάσος μέσα
οι φίλοι μας με τα ραντάρ ζωσμένοι.

ΑΒΔΗΡΑ

Εδώ να ξεκουραστούμε. Ας φάμε
απ’ τα τάπερ ντομάτες γεμιστές και
τυλιχτούς σαρμάδες. Εδώ πάλι
όπου καθόμαστε, αρχαίοι φιλοσόφησαν
πόλεμοι για αποικίες έγιναν.

Πέρσες, εδώ, περπάτησαν.
- Παιδί μου τι σκάβεις εκεί;

Κι οι Αβδηρίτες στην Ισπανία
έφτασαν. Και φέτος οι πόλεις
συναδελφώθηκαν.

-Παιδί μου τι σκάβεις εκεί;

Να γίνω πλούσιος σαν το θείο μου, κύριε
...το ταξίδι όμως δεν τελειώνει ποτέ...

Γράφτηκαν στην Ξάνθη το 1986.
Δημοσιεύτηκαν στην ΟΔΟ ΠΑΝΟΣ, τεύχος 26, Σεπτέμβριος 1986 με τη μορφή του χειρογράφου και τον χάρτη των τοποθεσιών της Θράκης που ζωγράφισα o ίδιος. Κάθε κύριο όνομα τίτλου αντιστοιχεί σε πόλη ή χωριό της Θράκης.

Περάστηκαν στον υπολογιστή τον Ιούλιο 1998.

ποιήματα συλλογή πρώτη "Η Βαλκάνα"

2009-01-09T11:49:00.000-08:00

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Η Βαλκάνα

Ορεστιάδα 1983

Η πρωτογενής κόρη. Γεννιέται από τον αδελφό της
μία και αδιαίρετη με τον Υπέροχο και την αιμομιξία των ξένων,

Απρόσμενη. Και αναίσχυντη είναι εκείνη που θα μιλάει
για τις Μέρες ενώ κλαίνε στα χαγιάτια οι γέροι.

Αλλόκοτη. Και επώδυνη είναι εκείνη που θα γελάει
για τα Χρόνια ενώ στα κατώφλια χτυπιούνται οι γριές.

Ποια είσαι εσύ;

Ανήκεις στην ιστορία μας; Στους μύθους
γιατί κουβαλήθηκες, στον πρόλογο δεν σε ανέφεραν.

Ποια είσαι εσύ που -πρωτόγνωρα δήθεν-
εμφανίστηκες και μας απέκοψες, στις ρίζες μας ενέδωσες,
στην πίστη μας δεν εναρμονίσθηκες.

Άπληστη ήσουν. Να ποια είσαι. Σε ήξεραν εκατό
γενιές αλλά σιωπούσαν. Οι μάνες μας κεντήματα
σου ετοίμαζαν κι εσύ στις πόλεις ξέφευγες.
Στις βιοτεχνίες πουλούσες όνειρα. Στα εργοτάξια
επιδείκνυες τα στήθη σου. Στις αγροσυνάξεις τα ρούχα σου ξεχνούσες.

Εσύ είσαι δέκα ράτσες μαζί.
Μια μειονότητα δεν κάνεις όμως.

Καρπερή ήσουν. Αν και προσπαθείς να εισβάλλεις
στον χώρο μας, αλλάζουν τα οράματα.
Το παρελθόν αναγνωρίζεται.

- μόνον η φήμη σου
έντονη και βρώμικη, μυρίζει σαν το χνώτο σου
κρασιά και υποψίες.

Μήνες κλειστή σε κράταγαν δεκάδες οπλοφόροι.
Όσοι καλά σε φύλαγαν δεν γύρισαν.
Μαζί σου δεν στέριωσε σύνορο.

Μαζί σου τα ύδατα αλλάζουν ροές.
Κι οι βαλκανίδες.
Κι οι πληθυσμοί που τρέχουν για να σώσουνε
τα κτήματα, τα ευρήματα και τα γεωργικά.

Τα στοιχεία σου θα δώσω.
Τόσους χάρτες που απλώσανε
διάπλατα, μ' αυτούς σε χαρακώσανε το πρόσωπο.
Με μικροπόταμους διέβρωσαν
το σώμα σου και έλεγαν τις κοίτες τους πως ξέχασαν
αλλού.

Μην κλαίς. Σε σέρνουνε αλλόφρονες.
Στα πλήγματα οι κραυγές σου δεν αρθρώνονται.
Τα τάματα δεν στέριωσαν,
- σαν το σπίτι μας, που σφάζαμε κοκόρια
και στέγη δεν απόμεινε
- σαν τα γιοφύρια που πέφτανε
κι όμως στοιχειό δεν βρίσκανε.

Παντού και αν σε ζήλευαν, περήφανα απήγγειλες.
Σε αρρώστιες δεν τους κύλησες, αρνούμενη
την πάθηση
σ’ ομόθρεφτους και ομογάλακτους.

Στις εισβολές τραγούδαγες. Σε ποιες άλλες
κοινότητες όνειρα υποσχόσουν, ενώσεις
και κινήματα, μηνύματα
μνήματα,
άγνωστες λέξεις, ρήσεις και επιγραφές
δυσανάγνωστες.

Κι αν σε κορφές εκτείνεσαι, δεν είσαι το διαμέρισμα
μιας χώρας, είσαι το
διάσπαρτο των πόθων τους, αυτών που με σχεδίες
σε ανακάλυψαν, στους βάλτους, στα κακόφημα.

"...τι μου πετάς τα σήμαντρα και τι τα μανιφέστα ..."

τι μας πετάς χαρταετούς με τα πολλά κεφάλια
αέρας δεν τους εύρισκε
κατεύθυνση καμία.

Κι όσοι μαζί σου έτρεξαν να σε καλωσορίσουν
υφάλους αναγέννησες, προχώματα σχημάτιζες
και καφεδί λεκέδες ανάγλυφους χάρτες.

Και να : όσοι προβάλλουν ανάμεσα στις καλαμιές,
στους θάμνους μέσα, δεν είναι αλήτες,
είναι αυτοί που στήριξαν αγώνες
στο ψέμα, είναι διγενήδες, οι ρόζοι δεν είναι
χάντρες, είναι σπυριά, πονούν τα πόδια,
λερώνουν τα χώματα,
μην κοιτάς,
παντού γκρίζα, μας τρώνε οι λύκοι,
εμάς τα λυκόσκυλα.

Μην στείλεις γράμμα στο μέτωπο
στείλε μήνυμα στην πόδια της,
στείλε μπροστάρηδες στα πανηγύρια
που άλλοι σφάζονται για το χατίρι σου
και άλλοι για τις συνθήκες.

- τριάντα λέξεις πλούτισες δημοτικό τραγούδι
για τα παιδιά να σε λαλούν -

Τα λάφυρα, τους πορφυρούς χιτώνες μαζέψτε,
ενσπείρατε τον τρόμο,
καλέστε μάντεις, μοιρολογίστρες, Κασσάνδρες
ανηλέητες και ανοστόματες, καλέστε τις λοιπόν.

( Ο ξεσηκωμός ήταν άχρηστος. Εκείνη δεν πείσθηκε.
Εκείνη κιαν ξεγέννησε
σκάρτα τα φύλλα έβγαλε. Ήταν ωχρά, ήταν μικρά,
ήταν χαρακωμένα )

Κι ένα τραγούδι έλαμπε μαζί στο φως της μέρας.

Σαν προφητεία έμοιαζε :

ΑΥΤΟΣ...ΝΙΚΗΣΕΙ.....ΠΟΛΗ ....ΚΟΡΗ.... ΧΤΙΣΕΙ...
....ΑΓΑΠΗΣΕΙ .....ΟΝΟΜΑ ...... ΒΑΛΚΑΝΑ

αχ, οι λέξεις μου, να’ ταν πέτρες να κυλούσαν
από τα χαρακώματα, να έχτιζαν σειρές
διδυμότειχες το μνημείο Τους

υπέρ των αγνώστων
υπέρ των αγραμμάτων
υπέρ των αλλοφρόνων
υπέρ των αλλόκοτων
υπέρ των ανιστόρητων
υπέρ των αλφαδιασμένων

και υπέρ του Άλφα

του άλφα στερητικού, του άλφα δασυνομένου,
του άλφα των γραμμάτων, της έναρξης και της ζωής
του άλφα γραφημάτων και της αλήθειας
του άλφα άνευ και όχι υπό.

Εδώ σε θέλω.

Εδώ σε θέλω σαν κραυγή.
Εδώ σαν μαρτυρία.
Εδώ σαν Έβρο
να λαλείς ότι πατρίδα έχεις
μία και μόνη.

ότι ιδρύματα. ότι κατοικίδια. ότι βωμολοχίες.
( ότι καμία ειδικώς μεταχείριση δεν είχες ).

Από εκεί να έρχεσαι και μ’ αυτούς να συμπορεύεσαι

Έχεις εχθρούς να μοιράσεις και στους βάρβαρους.
Έχεις σύνορα να επεκτείνεις και στα ύδατα.
Έχεις θύματα να μοιράσεις και στους δήμιους.
Έχεις καρδιές να πονάνε τα σφάλματα.
Έχεις χορούς να γλεντάνε τα πλήθη.
Έχεις παραμύθια να διασώζουν οι περιοδεύοντες.

Από εκεί να έρχεσαι, και ως εκεί να φτάνεις.

Να οριοθετείσαι στα πέρατα. Στις γλώσσες
να θέτεις την πίεση. Στις συνάξεις
την σύνταξη. Και τα ιδιώματα, τα φονικά
και τοπικά τοιούτα, να προστατεύεις.

- κουτοί μην είστε,
δεν καταλαβαινόμαστε,
βωβοί μην είστε, μιλήστε -

πολλοί λαοί πολυλαλιές
πολυκοσμίες πολυκακίες
πολυπόλεις πολυπλέγματα

εδώ πολύς εκεί οι πόλεις
εδώ ποθείς
εκεί απωθείσαι

Να προσφέρεις νερό στους διψασμένους.
Από πηγές ιαμβικές. Από αφετηρίες με δάση
αναπαίστων. Να προλάβετε το καθαρό νερό
προτού τα φράγματα και τα έργα.

- τυφλοί μην είστε,
να βλεπόμαστε ,
κακοί μην είστε, να μονιάσουμε -

Κατέρχονται με σχεδίες
με ατσαλένια οχήματα
φτιάχνουν γεφύρια στο πέρασμά τους
που θα ενώσουν
δυο λόγους σε μια γλώσσα.

Κραυγές γερόντων που πρωτοστάτησαν
γιατί επίστεψαν, που θυσίασαν
τους πρωτότοκους στην άδολη επέκταση,
στους ούριους ανέμους που ξεγελάστηκαν,
τα λόγια τους πώς επίστεψες;

Πλησιάζει η μικρή μάννα σου
γιε μου
αυτή στους εισβολείς τραγουδάει
γιε της
Χειροκροτούν την Αποστάτη
την μάννα σου
γιε μου.

Κουρελιασμένε μάντη, τι προφητεύεις;

Ω , ΑΛΛΑΖΟΝΕΣ. Περνούν τα χρόνια μάταια
πονούν τα ηθικά μας. Δεν θα κλαφτώ, την
γλώσσα μου βρήκα σε κώχες εθνών ξεχασμένων.
Σημάδι βρήκα στην κοιλιά της, ελιά στους
μηρούς τους, σχέδια σε ταξιδεμένα μπράτσα,
γοργόνες στις βρώμικες παραλίες,
αλέξανδρους τουριστικούς, άδοτες προίκες και δάνεια
με λέξεις και μες σύμφωνα που έχαναν
τον ήχο τους. Αυτοί τα σύνορα έφραξαν,
εμπόδιζαν το ξύπνημα και τις γιορτές
τις πούλησαν σαν θέαμα.

Μάντη κακέ, με δώρα, ξεπουλήθηκες κι εσύ.

Χειροκροτούν την Αποστάτη,
την μάννα σου, γιε μου .

.....όταν της άπλωσες το χέρι δεν στάθηκε
είχε μπει σε άλλες τροχιές, άλλες συνθήκες
διέπαν τους τρόμους της.

.....δεν εξαπλώνεται πια, γιατί την παρέσυραν
οι κόλακες, γιατί γραμματολόγοι την αποκατέστησαν
όταν κρυμμένα τα λόγια της ήταν.

- μη την καταγωγή σου φανέρωνες
μη και τα μπάσταρδα, τα ξενόβγαλτα,
τα αλλόφερνα και τα αγράμματα.
.
...και την ρημάδα την επαρχία πέρα, τα πλήθη
που εράτσευες και εντρεπόσουν, εισέβαλαν
σε στατιστικές και εικονίσματα.

- σα να μην ξέρναγες εσύ τα έμβρυα,
σαν να μη οι ίδιοι οι φαλλοί
που λάβαρα στις αναστάσεις έστηνες.

.....που έτσι κι αλλιώς και μια φορά και ένα καιρό και τι να ιστορήσω.

Στην εποχή των ψηφιακών θηρίων
θα΄μαστε στις οθόνες τους
να χαμογελάμε,
ότι η εθνική κοπέλα
και αυτό που γέννησε
δεν ήταν της φυλής μας
και κάπου αλλού ανήκαμε.

Να μας τα απαγορέψουν.
Να μας τα διασκευάσουν.
Τα έπη και τα έτη μας.
Λόγο εμείς δεν έχουμε.

Και όσοι, εμείς, κατασκάψαμε οχυρά, ορυχεία
και σύμβολα,
ενώ περήφανα προδίναμε και μεταπηδούσαμε,
μοιραία στον ήλιο θα βγούνε,
ως χαμένες επεμβάσεις
του χώρου
που φραστικά δεν τους ανήκε.

Για να φθάσουμε στο μεγάλο Συμπέρασμα :

Αναλλοίωτοι οι χρόνοι δεν ισοδυναμούν
στις πράξεις μας.
Στις θεάσεις μαρτύρων και αγίων δεν
συμπονάει η ματιά μας.
Την μάννα μας μέσα στο Άλφα την επνίξαμε
και με το εξής σύμβολο θεσπίσαμε
την έναρξη :

α

μ' αυτό ας αρχίσει η ανυποψίαστη
βαλκάνα, να συλ λα βι ζει ,
αδελφή μου πια από τριγενή
και δικατάληκτη γιαγιά.

Το εξώγαμό σου νομιμοποιώ, να μας σέβεσαι
στο εξής μακριά από είδωλα, φαντασιώσεις
και προσμίξεις.

Δεν είσαι γλώσσα ούτε λάσπη.
"Φτύνεις ως δ' αν σε θωιη λάβοι
όμως εμείς δεν φεύγουμε
τί ταύτα διά μακρών λόγων ανέδραμον;"

Οι χρόνοι θα μιλούν για μας
ke i grammatiki tous.

Γράφτηκε στην Ορεστιάδα Έβρου το 1983, τη χρονιά που διορίστηκα στον Έβρο .
Καμία τροποποίηση δεν επήλθε έκτοτε στο κείμενο.